Niezwykły Bruno Schulz

Biografie wyjątkowych postaci wzbudzają zainteresowanie. Pozwalają zajrzeć za drzwi ich domów, porozmawiać z ich bliskimi, przeglądnąć korespondencję, posłuchać dyskusji z przyjaciółmi i przyjrzeć się walce o stawione sobie cele. Jedną z ciekawszych postaci dwudziestolecia międzywojennego w Polsce był Bruno Schulz. Warto sięgnąć po jego najnowszą biografię “Bruno. Epoka genialna” (https://www.taniaksiazka.pl/bruno-epoka-genialna-anna-kaszuba-debska-p-1362759.html).

Bruno. Epoka genialna

Bruno Schulz jest najbardziej znany współczesnym czytelnikom ze swoich „Sklepów cynamonowych” i ich barwnego, dziecięcego świata. Trzeba jednak przyznać, że był to artysta nietuzinkowy, którego nie sposób podrobić. Nie znajdziemy w polskiej literaturze drugiej takiej osobowości. Był najmłodszym z pięciorga rodzeństwa, a po śmierci ojca i brata stał się jedynym żywicielem rodziny. Jako uczeń uznawany był za wybitnego. W późniejszych latach stał się nauczycielem i nienawidził swojej pracy. Dzięki Zofii Nałkowskiej stał się geniuszem awangardy. W Drohobyczu uznawano go za artystę wyjątkowego. Zmarł w getcie w 1942 roku, w którym nie miało znaczenia, jaki zawód ktoś wcześniej wykonywał, czy miał szeroki zasób wiedzy i z jakiej rodziny pochodził. Był Żydem, a to przesądziło o jego losach podczas wojny.

Nietuzinkowa osobowość

Bruno Schulz był jednym z wybitniejszych prozaików doby dwudziestolecia międzywojennego. “Xięga Bałwochwalcza” sprawiła, że przez pewien czas uznawano go za szerzyciela pornografii i niemoralnej, wolnej miłości. Obecnie jego najbardziej znanym dziełem są „Sklepy cynamonowe”, które większość uczniów szkoły średniej przerabia jako obowiązkową lekturę. Nie można jednak spłycać jego życiorysu do kilku powieści. Schulz był artystą nietuzinkowym, po którym pozostała niepełna korespondencja. Wiadomo, że przez pewien czas był w zażyłych stosunkach ze znacznie starszą od niego Zofią Nałkowską, dzięki której zyskał rozgłos, dokształcić się jako dojrzały pisarz i mógł prowadzić intelektualne dysputy. Zmarł w sposób tragiczny, w trakcie II wojny światowej, która przypieczętowała los milionów ludzi wyjątkowych, którzy zmarli zbyt wcześnie, pozostawiając niedokończone powieści, przerwane w połowie rozmowy i plany, które już nigdy nie zostały zrealizowane. “Bruno. Epoka genialna” przenosi nas do rzeczywistości, w której literaci spotykali się w kawiarniach, dyskutowali o swoich utworach, organizowali salony kulturowe. Powieść prowadzi nas do świata, do którego nie ma już powrotu. Słychać jedynie echa dawnych, wielkich twórców…

Ludzie zdjęcie utworzone przez freepik - pl.freepik.com